Cuba!

Cuba

Het land van de rum & sigaren, van revolutie, Ché, Fidel en José Martin. En een land met de meest knappe mensen van de wereld(reis ;) ). Maar most of all heb ik genoten van de muziek op straat en in de casa de la musica, waar we salsa dansten. Al bakte ik er in het begin niet heel veel van, iedereen bood me aan om te leren en we hadden een hoop lol. Prachtig om te zien dat de zang van de Cubanen recht uit het hart komt, iedereen de songteksten kent en meezingt: kippenvel.

Op 25 januari kwam ik in Havana aan. Avigail (the girl from Israel, met wie ik samen in Mexico heb gereisd) had haar ticket afgestemd op mijn vluchtgegevens en landde kort na mij.

Allereerst gingen we naar de Money Exanger om onze Mexicaanse pesos om te wisselen voor Cubaanse valuta. We wisten namelijk dat er geen werkende ATM zou zijn (hadden dus heel wat pesos op zak) en dat het in heel het land lastig zou zijn om geld op te nemen (later konden we met visacard en paspoort bij de bank wel terrecht). Als je een bankpas van een Amerikaanse company hebt, kom je al helemaal nergens, want deze worden niet geaccepteerd. Net als andere Amerikaanse producten overigens. In Cuba vind je geen merken uit de USA. Er is bijvoorbeeld geen Coco Cola, maar Tucola. Een ander resultaat van dit Amerikaanse embargo tegen Cuba is, dat je geen Cubaanse sigaren mag importeren in Amerika. Overigens hoorde ik van een local dat de regels betreft het overmaken van geld en cadeaus aan Cubaanse familie(leden) sinds de laatste twee jaar versoepeld is.  En dat Obama dit ook stimuleerd.

Avigail en ik namen we een taxi met een Koreaanse ??. Ik had een adres van een Cubaanse man op Calle Coco, wat een andere reiziger me had aanbevolen. In Cuba zijn geen hostels. Dit maakt het dus wat lastiger om andere backpackers te ontmoeten. Avigail en ik waren dus al te blij dat we samen op stap waren. Naast dure hotels, zijn er alleen de zogenoemde ‘casas particulares’.  Je verblijft bij families in hun huis (voor zo’n 25 CUC per nacht en 3 voor ontbijt). Deze gezinnen betalen de overheid een maandelijks bedrag (zo’n 240 CUC) afhankelijk van het aantal bedden wat ze ter beschikbaar stellen en de locatie van het huis. De legale casas zijn te herkennen aan een deurbordje met anker. Blauw voor de toeristen en een rood anker voor de Cubanen. Dit is overigens nog maar één van de vele verschillen tussen toeristen en Cubanen. Zo zijn er aparte bussen voor buitenlanders (Vi-Azul company) en locals (Astro). Cuba heeft ook twee gelden: De eerder genoemde CUC (convertible pesos) en de nationale peso (1:24). Een euro is momenteel 1.30 CUC. Dus je merkt: Cuba was niet goedkoop voor ons als backpackers.

De eerste nacht in Havana ontmoette we Radka uit Tsjechië. Zo konden we met zijn vieren twee kamers delen. En het was freezing!! La Habana (met 2,2 miljoen inwoners) had met een koudfront te maken en we hebben die nacht drie extra dekens gebruikt.. Niet iets waar we op voorbereid waren.. haha. Na aankomst zochten we voor een hapje eten en al snel bleek dit onze dagelijkse bezigheid te worden..

Cuba is arm. De winkels hebben grote vitrines waar maar 1 tube tandpasta ligt, 1 pak melk en wat bamba voor de kids. Supermarkjes zijn dus leeg en je moet snel en geduldig zijn op de fruitmarkt anders is het op. Het brood in de pandaria’s (bakkerijen) worden veelal betaal met ‘bonnen’ die de overheid verschaft aan werkloze mensen. De staat zorgt dus wel goed voor de minderbedeelde bevolking. Onderwijs en gezondheidzorg zijn gratis. Mensen hebben hier dus ook geen verzekering voor. Ook vind je geen dakloze mensen. Dit vond ik erg bijzonder. Of het erg stimulerend is voor de werkende bevolking (ze verdienen hetzelfde geld wat werklozen ontvangen) is de vraag… Uiteraard zal er wat gaan veranderen als Fidel komt te overlijden…

In Havana (op de werelderfgoedlijst van Unesco) genoten we van de oude en briljant mooie auto’s! Amerikaanse bakken uit jaren 60 en we zagen ook wat Lada’s rondroken. Even voor mijn oude bovagcollega’s: ik ben ervan overtuigd dat je hier een van de beste reparateurs van heel de wereld vind! Ze laten de auto’s zolang mogelijk rijden en dat zonder Amerikaanse onderdelen (vanwege eerder genoemde embargo. Deze kunnen ze niet meer  bestellen en ze moeten dus zelf motoren van andere merken inbouwen. Vergt wat vakmanschap.

We hebben de straatjes verkent, gerimpelde mannen met sigaren domino zien spelen op de hoek van de straat, vrouwen met krulspelden, kinderen honkbalspelend op de pleinen en de de zee klotsen over de boulevair (water van de Straat van Florida) bij het zogenoemde Malecon.

We bezochten o.a. het cafe waar Hemming zijn drankjes dronk.  We liepen naar het Capitolio (naar het model van Washington), wat Che bij zijn intrede direct veranderende van een politiek gebouw naar eductatie en wetenschap. Ze hebben de mooiste bibliotheek die ik ooit gezien heb. De lichtval in de zaal is spectaculair. Net als het uitzicht over de stad vanaf de toren op Placa del Revolution (zo’n 110 meter) met een statuut van José Martin (nationale held) ervoor. Op het grote plein deed Fidel zijn massabijeenkomsten en het is huge.

In Santiago de Cuba (12 uur rijden vanaf Havana) vonden we voor het eerst een internetcafeetje.. haha. Het duurde me 20 minuten om één email te versturen..haha (6 CUC per hour), dus zoals je begrijpt kon ik jullie niet berichten via mijn blog.

We bekeken het museum van de rum, een tabaccofabriek en castillo Morro waar bij zonsondergang een ceremonie wordt gegeven met het afschieten van een kanon over zee. Bedenk een uitzicht zoals in Pirates of the Carribian. De gevangenis, de gaten in de muren en de admosfeer waren speciaal.  We gingen per (afgeladen) vrachtwagen! Hutje mutje tussen alle cubanen, wat normaal als toerist absoluut niet mogelijk is. Na die ervaring was mijn dag al volmaakt! De foto’s zullen jullie de rest vertellen.. Het was een topdag!

Avigail en ik trokken de stoute (berg)schoenen aan en zeiden gedag tegen de groep om vervolgens richting het Sierra Maestra gebied af te reizen. Het was een heel avontuur om daar te komen, maar we kregen het wel voor elkaar om in 1 dag (over de weg met gaten en in een taxiauto waar de uitlaatgassen ín de auto werden verspreid…) naar La Cueva te gaan, twee bedden te regelen en een gids voor de beklimming van Pico Turquino (1974 meter) de volgende dag. Diezelfde dag werden we nog uitgenodigd om een locale fiesta bij te wonen in een plaatsje 3 km verderop. We waren de enige blanken en het was traditioneel en voelde ons zeer lucky! Muziek, kraampjes, rondscharrelende zwijnen, straathondjes, rum, rum en rum. Het was uniek! De klim was weer fantastisch! Kolibries en andere prachtige vogels, geiten, boerderijen, een adembenemend uitzicht over zee. Bij goed weer zou je Jamaica en Haiti kunnen zien.

Onderweg naar Quantánamo reden we langs de borden richting de omstreden gevangenis Quantánamo Bay. Het was een gek gevoel om hier te zijn als je realiseerd wat voor geschiedenis het heeft.

In de stad Baracao aangekomen(de plek waar Columbus in 1492 voor het eerst op Cuba aankwam) hebben we de cumpleanos (verjaardag) van Avigail gevierd. Met de hulp van onze nieuwe amigo’s vond ik een taart voor haar, bezochten we grotten (waar de indianen zich verscholen toen de Spanjaarden kwamen), we zwommen in het water in de caves en op het strand dronken we verse cocosmelk met rum. We kwamen langs een visserdorpje, waar ze de vangst van het jaar hadden: een gigantische mantaray! Ik wist dat deze dieren groot waren (had ze vanaf de cliffen in Australië gezien), maar wat is dat een reuzachtig dier?! Voor hen is het kwaliteitsvlees en goed inkomen, maar ik zou je zeggen, ik vond het toch wel erg sneu. Ter plekke werd er onderhandeld over de stukken vlees en prijs. Over de onderhandelen ben ik trouwens ook wel goed geworden; we hebben heel wat gratis (fiets)taxiritjes gehad door bijvoorbeeld mijn pet, broek, zonnebril, oorbellen etc  te geven. Een goede deal voor beide partijen.

Na 5 weken te hebben samengereist, was het moeilijk om afscheid te nemen van Avigail, een goede vriendin geworden. Ik vertrok terug naar Havana, samen met Caio (een jongen uit Brasil) en Avigail ging naar Trinidad. Mochten jullie overigens plannen hebben om naar Cuba te gaan, vraag gerust naar het systeem om een busticket te kopen. Het vraagt wat uitleg..

Terug in Havana hebben Ramiro (van het casa), Caio en ik een avond cabaret in Havana Club gezien. Voor een foto zie: http://www.virtualtourist.com/travel/Caribbean_and_Central_America/Cuba/Provincia_de_Ciudad_de_La_Habana/Havana-1652304/Nightlife-Havana-Habana_Cafe-BR-1.html

Show, dans, spectakel en pff sterke rum. Een mooie laatst avond! Om vervolgens de morgen mijn vliegtuig naar Mexico City te pakken. Daarover later meer...

Adios!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer